community

Anoniem · 2025-05-26T16:06:34Z

Opeens is alles anders. De wereld stopt, je leeft in een droom. Bedompt in een wolk van mist. Zo voelt het althans. Je verdrinkt en probeert uit alle macht je hoofd boven water te houden. Het besef was er nog amper en toch schoot ik vrij snel in de regelmodus. Ok, ik ga wel nog moeten bevallen. Hoe gaat dat zijn? Ik kan dit. We moeten een begrafenis regelen. We moeten dit gaan delen..... oh mijn god we moeten mensen bellen en dit delen..... ik wil dat niet..... ik kan het niet uitspreken. Zelfs opschrijven is zelfs nu nog moeilijk. Ik spreek vaak over: toen we hoorde dat het mis was. En wat was het mis, want met 39+2 weken bleek het hartje van ons kindje te zijn gestopt. Een rollercoaster. Hoe kan dit? En dat zullen we nooit weten, ondanks dat ze alles hebben onderzocht. Daar hebben we gelukkig vrede mee. De rollercoaster die je ingaat is bizar. Van het uitkiezen van baby spullen naar het regelen van de uitvaart. Maar eerst nog.... de bevalling. Ik kon en mocht nog niet instorten. Ik moest immers nog bevallen. Ik wilde weten hoe dit zou gaan en baalde onwijs dat ik moest worden ingeleid en in het ziekenhuis moest bevallen. Na een rondleiding was dit gevoel meteen minder. Wat een fijne sfeer en wat was iedereen lief. Dit gaat goedkomen. Ik voelde dat meteen. Dit voelt fijn en sfeervol en zoveel liefde. Gelukkig kwam de bevalling alsnog spontaan op gang. Ik was heel blij, geen medicatie in mijn lijf. Gewoon zelf doen. Mijn lijf kan dit. Ik kan dit. Ik heb überhaupt nooit angst gehad voor de bevalling, ook nu niet nu ik wist dat het mis was met de baby. Ik ging er vol vertrouwen in en ook nu, nu het zo anders liep dan verwacht ( op elk denkbaar vlak) had ik vertrouwen en was ik positief. Op geen enkel moment was ik bang voor wat er ging komen of bezig met het feit dat de baby stilgeboren zou worden. Niet dat ik het was vergeten, begrijp me niet verkeerd, maar ik was er niet mee bezig. Het voelde als een ' gewone ' bevalling. Het was een hele mooie, fijne en positieve bevalling. Alles ging heel voorspoedig. Ik ervaarde het als echt prima te doen en eigenlijk dacht ik vooral. Ok is dit het? (Dat uitspreken of opschrijven vind ik lastig, want ik wil het niet teniet doen als andere het anders ervaren, maar dit was hoe het voor mij voelde) tuurlijk dat laatste stukje is heftig, maar vooral dat mijn lichaam het overnam vond ik bijzonder. Ik gilde en schreeuwde, vast ook wel van pijn het laatste uur, maar vooral van wow wat doet mijn lijf en wat doe ik. Heel bijzonder. Het gebeurd gewoon. Je kan het niet stoppen. En daar was hij dan. Hij lag onder mij, en ik keek. Ohja, geen leven, stil, ik was het haast 'vergeten'. Een hoopje baby, een plumppudinkje, even confronterend, maar dat was echt een fractie van een seconde. Vooral trots was ik. Dit hebben we gedaan. We did it. Samen. Wij drieën. Totaal niet bezig met het geslacht vroeg iemand op een gegeven moment..... weet je wat het is? Eeeh nee? Ik keek..... een jongetje. Onze Jesse. Ik was en ben zo blij en trots. Dat zie je ook op alle foto's. Mijn kindje, ons kindje. Het mooiste wat er is. Zoveel liefde, zoveel trots. Dat gevoel overheerste en in het ziekenhuis hebben we allebei geen traan hoeven laten zo trots en blij waren we. We waren ouders geworden. Ouders van onze prachtige Jesse. De emotie waarvan ik dacht dat die ging komen na de bevalling kwam niet. Ok, dat komt dan later wel. Eerst voelde ik me er schuldig over en dacht ik, voel ik dan niks, maar ik voelde zeker wel wat. En in de dagen daarna overviel het me soms echt wel, maar vooral wilde we genieten. Genieten van de paar dagen samen die we hadden. Dat konden we nooit meer overdoen, dus ik wilde er volop van genieten en dat hebben we ook gedaan. Samen met al onze lieve vrienden en familie die Jesse allemaal kwamen bewonderen en ons kwamen steunen. Zo mooi, zo fijn en zo lief. Jesse heeft liefde, verbintenis en trots gebracht in onze harten. Onze Jesse zal altijd bij ons blijven en ik zou het zo weer overdoen als het moet. Hem helemaal niet te hebben gehad, geen optie. Deze uitkomst gun je niemand, maar het brengt ook veel moois en het uitwissen uit ons leven, nee, nooit. Dit hoort bij ons. Hij hoort bij ons. Hij heeft ons uitgekozen als ouders, omdat wij sterk genoeg zijn om dit te dragen. Daar geloof ik in. Wij houden van je Jesse. Voor altijd. Samen zijn wij liefde ❤️

Meldingen

Alles wissen

Je hebt geen toelating om deze inhoud te zien

Zie jij graag nog een andere groep op het foreverbaby forum? Laat het ons weten.

volg ons op instagram

Lieve allemaal… 🤍 Met pijn in ons hart hebben wij

Vrouw-zijn gaat zoveel dieper dan wat zichtbaar is

Moederdag is niet voor iedereen een makkelijke dag

Niet iedereen heeft advies nodig. Soms heb je gewo

Iedereen om mij heen wordt zwanger… en ik blijf ac

Sommige verliezen krijgen geen einde. Ze verandere

Naar instagram

foreverbaby

info@foreverbaby.nl | Privacy Verklaring | Algemene Voorwaarden