Geschreven door Simone Beijer.
Een stille reis vol blijvende liefde
28 november 2000: We lopen op het kerkhof. Mijn ouders, Geurt, Ilse in de buggy en ik. Ja, ondanks dat ik veel bloed verloren heb, loop ik. De rolstoel had een lekke band en ik wilde lopen. Want ik wilde Stan in zijn kleine kistje dragen. Mijn ouders vroegen: “Zou je dat wel doen?” Ik antwoordde zonder twijfel: “Ik heb hem ruim 5 maanden gedragen. Dit laatste stukje kan ik ook.” Het moest. Ik kon niet anders. Ik had dit nodig, hem nog even heel dicht aan mijn hart. Het is voor mij nu bijna 25 jaar later nog steeds een mooie herinnering.
Raar hè? Dat zoiets ontzettend verdrietigs tegelijkertijd een mooie herinnering kan zijn. Toch is het zo en het is één van de weinige mooie herinneringen die ik heb.
Vijfentwintig jaar geleden was er geen wateropbaring en moesten wij binnen een half uur afscheid nemen van ons kindje. Stichting Stil bestond nog niet. Geen foto’s. Geen moment dat opa’s en oma’s hem even konden bewonderen. Geen vriendin om samen even een heel intiem moment te delen en de trotse gevoelens die er ook waren te laten zien.
De begrafenis was alleen met mijn ouders en ons gezinnetje. Even naar het graf en weer naar huis. Er was in die tijd ook niet echt heel veel ruimte voor meer. Hij was tenslotte niet voldragen, dus het was ook alsof het dan niet kon of mocht. Ook in ons hoofd niet. Dat mijn ouders meegegaan zijn naar het graf en ze dat met ons deelden, is voor mij van veel grotere waarde geweest dan dat ik misschien ooit tegen ze gezegd heb. Geurt en ik konden daar even op hen leunen, terwijl ook zij heel veel verdriet hadden. Het verdriet van hun kleinzoon, maar ook het verdriet van de pijn van hun kind.
Met het verstrijken van de weken, maanden en jaren ben ik gaan zien dat juist mensen in je omgeving betrekken in dat eerste stukje, in het afscheid, zo belangrijk is. Juist voor de herinneringen. Herinneringen zijn namelijk het enige wat er nog is.
Ik heb de geboorte en het afscheid van Stan niet gedeeld met vriendinnen, mijn broers of anderen. Er is maar één klinische foto, die niemand anders heeft gezien, behalve ik, omdat het echt niet heel mooi is. Toch kijk ik met moederogen en zie ik zijn gezichtje dat volledig leek op de gezichten van mijn inmiddels twee prachtige volwassen dochters. Het wipneusje, de volle lippen en zijn ene oogje wat al open was. Zijn tien vingertjes en teentjes…. En terwijl ik er over schrijf vult mijn hart zich opnieuw met trots en liefde. Dat is dus wat herinneringen met je doen.
Dus maak herinneringen…
Schrijf een brief. Vertel je kindje hoe welkom het was. Hoe je naar hem of haar verlangde. Wat je voelde toen je de hartslag hoorde en ook toen het stil werd.
Als je kunt en wilt, maak dan een doosje, dat heb ik ook gedaan. Mijn schatkist voor mijn schat in de hemel…… met mijn half ingevulde 9 maanden dagboek, de zwangerschapstest, de echo’s, de foto, kaartjes, eerste sokjes die ik cadeau had gehad toen ik zwanger bleek, zijn voetafdrukjes en ga zo maar door.
Maar er kan zoveel meer. Ik heb zijn voetafdrukje op ware grootte aan mijn gouden schakelarmband hangen, tussen de 2 kinderkopjes van mijn dochters. Zijn naam staat erin gegraveerd. Deze heb ik jaren niet gedragen en pas had ik hem weer een keer om. Er ontstond een gesprek met iemand die de armband zag en ik kon even vertellen over mijn zoon. Soms heb ik dat nodig, zelfs na bijna 25 jaar.
Sommige ouders hebben een tatoeage of dragen een sieraad met wat as erin. Anderen zetten kleine lieve dingen bij het grafje. Sommige ouders steken elke maand een kaarsje aan en weer anderen houden jaarlijks toch een verjaardagsmomentje, maar er zijn ook ouders die het liever klein en stil houden.
Er is geen juiste manier. Er is alleen jullie manier en alles wat helpt om de band met je kindje te blijven voelen, mag er zijn. Want ook al was jullie tijd samen kort, de liefde die je voelt, is groots en die liefde verdient ruimte.
Herinneren is geen vasthouden aan wat er niet meer is. Herinneren is erkennen: jij bent mijn kind. En ik ben jouw ouder.
Altijd.
Wil jij meer weten over Simone Beijer? Bezoek haar websites:
