Geschreven door Simone Beijer.
Als je hart vol is en je armen leeg
2000 — Daar zit ik dan, in mijn rolstoel bij de uitgang van het ziekenhuis. Lege buik, lege handen, maar met een vol hart. Het is zaterdagochtend. Mijn man is de auto halen. Gisteravond hebben we een zoontje gekregen: Stan. Zo klein, maar wat leek hij op ons dochtertje. Hetzelfde wipneusje, dezelfde volle lippen, één oogje al open en tien vingertjes en tien teentjes. Had iemand mij kunnen zeggen dat ik compleet verliefd kon worden op een dood kindje…? Dat ik alles zou voelen wat ik ook bij ons dochtertje voelde, maar dat dit keer al die trots vermengd zou zijn met een onbeschrijflijk verdriet?
Stan maakte mij voor de tweede keer moeder. Maar naast dat grote cadeau gaf hij mij ook het besef dat met zijn geboorte en sterven er een leegte in mij is ontstaan die niemand anders kan vullen. Vanaf het moment dat ik hoorde dat hij niet meer leefde en de echo dit bevestigde, begon de rouw. Maar ik wist niets van rouwen. Niemand had mij dat ooit uitgelegd of geleerd. Dus alle gevoelens overvielen me. Voor mijn man was dat niet anders. Toch uitte hij het op een hele andere manier. Ik vertelde iedereen die op bezoek kwam en aan mijn lege kraambed zat hoe mooi Stan was, hoeveel hij op Ilse leek en hoe verwonderd ik was dat hij na 22 weken zwangerschap al zo perfect kon zijn. Mijn man praatte niet, maar probeerde zo goed mogelijk voor ons te zorgen. Hij ging in standje ‘zorgdragen’.
Waarover ik de mensen niet vertelde, was het ongelooflijk lege gevoel. Dat ik steeds mijn hand op mijn buik legde in de hoop iets te voelen, terwijl ik wist dat het niet meer kon. Dat mijn borsten melk produceerden, maar ik geen baby had om te voeden. En dat terwijl ik vertelde hoe trots ik was, wat ook echt waar was, elke vezel in mijn lichaam tegelijkertijd schreeuwde: Dit is niet hoe het had moeten zijn!
Als jij je kindje ook hebt verloren, dan herken je vast deze gevoelens. Ja, alles staat stil en toch gaat het leven door, worden de dagen weer weken en de weken maanden. Jullie moeten door. Voor elkaar, misschien net als wij, voor het kindje of de kinderen die er al zijn. En ja, je rouwt. Sterker nog, de mensen zeggen het ook: Je moet rouwen.
Maar hoe begin je met rouwen, als alles in jou nog gericht is op zorgen? Als je armen leeg zijn, maar je hart overvol? Als je eigenlijk genoeg hebt aan je eigen gevoel, en er een partner naast je staat die ook lijdt?
Allereerst: erken de waarheid. Jullie baby leeft niet meer. Maar vertel elkaar en anderen wat dit met je doet. Of je verdriet hebt, boos bent, je soms schuldig voelt, dat je dagen hebt dat het wel lijkt te gaan, maar ook dagen dat je liever je bed niet uitkomt. Wees eerlijk. Erken jullie verlies. Het verlies van je kindje, het verlies van het toekomstbeeld, het verlies van de veilige wereld die je samen als gezinnetje had willen creëren.
Misschien is de eerste stap ook: ruimte maken voor herinneringen. Tegenwoordig mogen baby’s mee naar huis, en zijn er heel veel verschillende manieren van opbaren, zodat je langer afscheid mag en kan nemen.
Deel dit met mensen om je heen. Laat ze komen kijken hoe bijzonder je kindje is en waarom jij, naast verdrietig, ook zo trots bent. Laat foto’s maken en maak zelf foto’s. Vul een doosje met een rompertje, een echo, een brief, je dagboek, de kaarten die je van iedereen krijgt en ga zomaar door. Spreek de naam van je kindje uit, brand een kaarsje, of speel een liedje af dat je aan je kindje doet denken. Rituelen geven je iets om vast te houden, als alles uit je handen lijkt te vallen. Ze geven betekenis, op een plek waar de woorden nog zoeken.
En ja, soms betekent rouwen: hulp vragen. Een therapeut, een coach, een lotgenotengroep. Iemand die weet hoe het is om dit pad te lopen. Want je hoeft dit niet alleen te dragen. Het is geen teken van zwakte om steun te zoeken. Het is liefde in actie, voor jezelf en voor je kind.
Maar gun jezelf eerst rust. Laat je niet opjagen door de buitenwereld.
Als je arm geamputeerd zou zijn, dan zou de wond eerst heel veel verzorging en pijnstilling nodig hebben. De tijd zou de eerste pijn voorzichtig verzachten en uiteindelijk zouden de hechtingen eruit mogen. De dunne huid zou rust krijgen tot het moment dat die sterk genoeg lijkt. Pas dan zou je voorzichtig weer wat kunnen proberen, voor je gaat revalideren. Want uiteindelijk zou niets meer hetzelfde zijn, maar zou je langzaam maar zeker weer leren functioneren zonder je arm. Niet van de ene op de andere dag, maar met de tijd…
Mag het dan ook zo zijn voor jullie verwonde harten? Neem de tijd. En weet: Je hoeft niets los te laten. Je hoeft niets af te ronden. Je mag het gewoon leren dragen, op jouw manier. Soms licht, soms loodzwaar, maar altijd met liefde.
Wil jij meer weten over Simone Beijer? Bezoek haar websites:
