Tijdens onze huwelijksreis gooiden we de pil weg
Toen mijn man en ik trouwden, hebben we tijdens onze huwelijksreis de pil ‘weggegooid’. We wilden heel graag een kindje, maar gezien mijn medische achtergrond kon het volgens de huisarts een hele tijd duren. Ik heb 16 jaar anorexia en boulimia gehad en een traag werkende schildklier, waardoor een zwangerschap wat lastiger kon worden. We probeerden het en binnen zes weken was ik zwanger van onze oudste. Het was een prima zwangerschap tot ongeveer zes maanden. Ik begon veel vocht vast te houden en mijn bloeddruk ging ineens heel erg omhoog. Na de 30-weken controle bij de verloskundige werd ik meteen doorverwezen naar de gynaecoloog in het ziekenhuis. Er zaten eiwitten in mijn urine. Na wat onderzoek mocht ik weer naar huis, maar ik kreeg de opdracht mee om de laatste 10 weken in complete rust en liggend door te brengen.
Zara werd geboren!
Na een week braken ‘s nachts plots mijn vliezen. Mijn man en ik hebben gelijk het ziekenhuis gebeld en we moesten meteen komen. Mijn weeën begonnen door te zetten. Ik kreeg een injectie in mijn been om de weeën te remmen en de longen van de baby te laten rijpen. Na 33 uur weeën en pijn werd Zara uiteindelijk met 32 weken geboren. Er was een heel team van 10 man dat rondom mijn bed stond om alles in de gaten te houden. Daar was ze! Ze was heel erg klein en woog amper 2000 gram. Ze werd meteen meegenomen en gecheckt door de artsen. Ondertussen lag ik nog te wachten tot mijn placenta zou loslaten. Dit gebeurde niet. Na een uur duwen en trekken op mijn buik zei mijn man dat dit echt niet meer kon! Ik werd meegenomen naar de OK waar ik een inwendige bloeding had en uiteindelijk een operatie onderging. Na twee uur kwam ik terug op de afdeling waar mijn man doodsangsten uitstond. Kind en vrouw weg… Zara en ik kregen vervolgens ook nog de MRSA bacterie waardoor wij beide in quarantaine moesten. Ik werd na een week ontslagen uit het ziekenhuis, maar heb vervolgens nog een maand in een rolstoel gezeten vanwege hevige bloedverlies en geen transfusie. Zara mocht na zeven weken mee naar huis. Ze deed het super goed. Zara is inmiddels bijna 19 en een plaatje van een mooie jonge vrouw. Ze heeft er niets aan overgehouden.
We gingen voor een tweede kindje.
Na vijf jaar wilden we heel graag gaan voor een tweede kindje. Na een half jaar proberen was ik nog steeds niet zwanger. Heel naïef dachten we dat het net zo snel zou gaan als bij de eerste zwangerschap. Na een jaar begonnen de trajecten in het ziekenhuis. Temperaturen, vrijen op commando, sperma opvangen en controleren in het ziekenhuis: de hele periode voor een zwangerschap was niet leuk meer. Het moest ‘verplicht’ op tijden, zoals tijdens werk, etc. Na 1,5 jaar was ik dan eindelijk zwanger! Zara was jarig en we hadden haar verteld dat ze een broertje of zusje kreeg. Het mooiste cadeautje dat ze zich kon wensen en van ons ook natuurlijk!
“Ondertussen droeg ik een stil kindje…”
Na 3,5e maand voelde ik mij anders. Ik kreeg hoofdpijn en krampen. We zijn naar de gynaecoloog gegaan en kregen te horen dat het niet goed was. De baby had een groeiachterstand van vier weken, maar er was nog meer… Uiteindelijk spraken ze het uit. Het was een kindje met het syndroom van Down. We kregen te horen dat we moesten nadenken of we deze zwangerschap wilden doorzetten of afbreken… Tja, wat doe je dan? Mijn man en ik zaten helaas niet op een lijn. Hij wilde de zwangerschap doorzetten en ik wilde, gezien ons al drukke gezinsleven, de zwangerschap uiteindelijk afbreken, hoe zwaar ook. Na twee weken stopte het hartje zelf met kloppen en hoefden wij de keuze niet meer zelf te maken. Ondertussen droeg ik nog steeds een ‘stil kindje’… In het ziekenhuis hebben ze pillen achter mijn baarmoeder geplaatst, zodat het kindje zou loslaten. Dit gebeurde helaas niet volledig. Na een paar dagen had ik ons kindje in mijn handen… Dit moment was vreselijk. De zak waar het in zat, liet niet los, waardoor ik uiteindelijk weer terug moest naar het ziekenhuis voor een operatie. Het kindje is achtergebleven in het ziekenhuis voor onderzoek.
Gaan we voor een derde zwangerschap?
Ik wilde niet meer. Ik kon de pijn en het verdriet dat ik eerder had niet nog een keer meemaken. Mijn man wilde het heel graag nog een keer proberen. Het ging weer erg moeizaam. Na drie maanden had ik mij erbij neergelegd en besloten om het alleen bij Zara te houden. Ons gezin was compleet met ons drieën. Na een paar dagen ziek op bed bleek ik zwanger te zijn van nummer drie. Het heeft drie maanden geduurd voordat ik kon genieten van deze zwangerschap. Ik was als de dood dat het weer fout zou gaan. Tijdens deze zwangerschap kreeg ik veel complicaties. Ik kreeg bekkeninstabiliteit en zat vanaf vier maanden in een rolstoel. Ik kreeg erg last van spataderen en zat vanaf vijf maanden zwangerschap van mijn tenen tot mijn liezen in de steunkousen. Ik kreeg diabetes en mocht bijna niets meer eten en ik moest om de zoveel uur mijn suiker prikken. Na zeven maanden zat ik opgesloten en vast in mijn eigen lichaam. Ik kon niets meer. Echt niets. Ik kon niet meer lopen, niet meer autorijden, niet met Zara spelen of uit school halen. Alles deed pijn door mijn bekken. Na 37 weken, bijna smekend op de grond, heeft mijn gynaecoloog goedkeuring gegeven en de bevalling opgewekt. Ik werd opgenomen en de bevalling werd ingezet. Na 20 uur puffen en stagnatie, besloten ze een keizersnede in te plannen. Ons kindje lag verkeerd en was een sterrenkijker. Tot 10 minuten voordat ik opgehaald zou worden om naar de OK te gaan was er wisseling van de wacht. Er werd besloten dat ik toch zelf de bevalling zou gaan doen! Na 28 uur was hij er! Vinz kwam met de navelstreng en blauw ter wereld. Hij werd onderzocht en we mochten na twee dagen naar huis. Eenmaal thuis kreeg ik koorts en pijn. Het werd met de dag erger. Na drie dagen doodziek en hoge koorts moest ik terug naar het ziekenhuis, want het was niet goed. Na een echo en wat onderzoeken zagen ze het: er was een stuk placenta achtergebleven! Ik moest weer geopereerd worden… Een dag na de operatie mocht ik naar huis. Er was veel gebeurd met mij, maar ook met Vinz.
Ik merkte dat hij anders was.
Na twee jaar begon ik te merken dat Vinz anders was. Hij reageerde anders, hij viel altijd, was laat met lopen, etc. Na vijf jaar wikken en wegen, besloten mijn man en ik dit toch uit te willen zoeken. Na 1,5 jaar onderzoek, werd Vinz gediagnosticeerd met ADHD/PDD NOS en ASS… Genetisch of een trauma? Zeg het maar.
Nu, 12 jaar verder, heb ik een heerlijke vrolijke zoon met een ‘rugzakje’, maar dolgelukkig!
Liefs,
Wanda Boshoven
