Ons kleintje…
Na onze bruiloft in juli 2023 waren we het erover eens: We gaan ‘aan de slag’ voor onze andere grote wens… kindjes! Ik stopte na onze huwelijksreis in augustus met de pil en we zeiden al voor de grap tegen elkaar: “Wedden, wij zijn binnen een maand zwanger, let maar op!”
In maart 2024, ik was inmiddels al een half jaar gestopt met de pil, was ik pas twee keer ongesteld geweest. Heel fijn, niet vaak ongesteld zijn, maar niet als je een kinderwens hebt. We maakten een afspraak bij de huisarts en zij stuurde ons door naar het ziekenhuis. Het ziekenhuis in onze eigen regio had een lange wachttijd en we vonden dat we wel lang genoeg gewacht hadden. Uiteindelijk hebben we gekozen voor een ander ziekenhuis, in Limburg.
Tijdens de intake werd al snel duidelijk dat ik PCOS heb. Veel kleine eitjes, maar niet genoeg ruimte om er eentje te laten groeien én te laten springen. We mochten beginnen met 2,5 mg Letrozol en om de twee dagen een echo. Wanneer het eitje groot genoeg was, mocht ik Ovitrelle zetten om het eitje te laten springen. Het gaf ons goede moed dat we geholpen werden en serieus werden genomen.
Helaas toch over naar de volgende stap: injecties.
2,5 mg Letrozol deed weinig tot niks. Na een maand mocht ik al door naar 5 mg Letrozol en Ovitrelle. Dit hebben we twee maanden gedaan, maar dit gaf ook niet genoeg resultaat. We hadden het al eens kort gehad over de volgende stap, maar ik dacht nog heel positief dat die volgende stap ons wel bespaard zou blijven. Maar helaas… Na drie maanden Letrozol mocht ik al overstappen naar Ovaleap injecties. Ik vond dit eerst lastig, maar wist al snel dat ik er álles voor over zou hebben.
Twee maanden Ovaleap 75 deed te weinig. De derde maand zijn we begonnen met 75 en na een week mocht ik ophogen naar 87,5. Ik had de maand al afgeschreven, want wat is een verhoging van 12,5? In mijn ogen was het niks.
Tijdens de maanden Letrozol en Ovaleap werd ik altijd op dag elf na Ovitrelle, tien dagen na ovulatie, ongesteld. Woensdag 25 september zou ik ongesteld worden. Tijdens het werk ben ik wel vijftien keer naar de wc geweest, maar niks te zien. Op de terugweg heb ik gebeld met mijn man en gezegd dat ik een Clearblue test ‘zwanger/niet zwanger’ wilde doen. Misschien harde woorden in beeld, maar wel meteen duidelijkheid.
Zou het dan toch?
Om 14:00 uur hebben we de test gedaan. Na drie keer te vroeg kijken gaf de test, tot onze verbazing en geluk, maar één woord aan: Zwanger! Omdat onze ouders wisten van ons traject, hebben we ze meteen die dag verteld dat het ons gelukt was!
Twee weken later, met zes weken zwangerschap, hadden we onze eerste echo in het ziekenhuis. Onze fertiliteitsecho’s waren altijd in de ochtend en het voelde voor ons écht alsof we gepromoveerd waren naar een middagafspraak. Alles zag er goed uit en er was zelfs al een kloppend hartje te zien. We namen afscheid van het ziekenhuis in Limburg, want alles mocht vanaf nu via de verloskundigenpraktijk in ons eigen dorp.
Met negen weken hadden we onze eerste echo bij de verloskundige. Alles zag er nog steeds fantastisch uit en Frummel (zoals we ons kindje tijdens onze zwangerschap noemden) groeide goed. Precies zoals het hoorde.
Met dertien weken hadden we onze 13-weken echo in het ziekenhuis. Een ander ziekenhuis dan waar we ons traject hadden. Alles zag er nog steeds goed uit. Ons kindje was beweeglijk en alle metingen waren goed. Eindelijk kon ik mijn angsten die ik had overgehouden aan een angststoornis een beetje loslaten.
Op donderdag 19 december hadden we een pretecho/geslachtsecho. Ik was die dag 15 weken en 3 dagen zwanger. Het maakte ons niks uit of ons kindje een jongetje of een meisje was, maar het leek ons leuk om het geslacht tijdens kerst aan onze ouders, broers en zussen bekend te maken. Vol goede moed en enthousiasme keken we naar het scherm.
“Onze pretecho was ineens geen pretecho meer”
Van een pretecho was al heel snel geen sprake meer, want we zagen meteen dat het niet goed was. Ons kindje lag opgekruld in mijn buik en de verloskundige sprak hardop naar ons kindje uit: “Hoe lig jíj er nu bij?”Al snel volgde voor ons de harde en onwerkelijke woorden. Ze vertelde ons dat ze geen hartje kon vinden en dat het hartje van ons wondertje niet meer klopte.
Onze wereld stortte compleet in elkaar. In plaats van nadenken over een naam en het kamertje, moesten we nu opeens gaan nadenken of we ons kindje wel een naam wilden geven en of we hem of haar wilden begraven of cremeren.
Een dag later mochten we al langskomen bij weer een ander ziekenhuis. Ik wilde ons kindje graag bij me houden, maar langer rondlopen met een overleden kindje in mijn buik vond ik onmenselijk. Er werd nog een echo gemaakt en aan de hand van deze metingen was te zien dat ons kindje waarschijnlijk was overleden met 14 weken en 3 dagen. Ik vond dit vreselijk, want dit betekende dat ik al een week een overleden kindje in mijn buik had. Ik voelde me zo enorm schuldig, ik had niks gemerkt en niks gevoeld.
Wachten op het onvermijdelijke moment.
Op 23 december werden we verwacht in het ziekenhuis, waar we veel te vroeg kennis zouden gaan maken met ons kleintje. Om de drie uur kreeg ik medicatie die ervoor moest zorgen dat ik ontsluiting zou krijgen. We probeerden er die dag het beste van te maken… Lekker eten, in bad, een spelletje doen en tv kijken. Het was wachten op het onvermijdelijke moment.
Uiteindelijk braken om 18:30 uur mijn vliezen. Ik had totaal geen idee wat er gebeurde, want dit was mijn eerste zwangerschap. Ik had enorm veel pijn en ik was emotioneel en fysiek helemaal op. De verpleegkundige zei tegen me dat het oké was om medicatie te vragen en dat ik niet langer dapper hoefde te zijn. Ik brak en gaf me volledig over. Dan maar met morfine, want ik trek dit écht niet langer.
De zak met morfine werd opgehangen en de verpleegkundige stond al klaar met haar infuus, toen ons kindje besloot dat wij dit best zonder medicatie konden doen. Om 18:58 uur werd ons kindje geboren. Het was zwaar en emotioneel, maar ik zie het als een boodschap van ons kindje dat we dit helemaal op eigen kracht hebben kunnen doen.
We hadden al besloten om ons kindje een naam te geven, maar we wisten nog niet zeker of het een jongetje of meisje zou zijn. We zijn daarom op zoek gegaan naar een naam met een mooie betekenis, die voor een jongetje én voor een meisje zou kunnen.
De mooiste ster aan de hemel!
Nova, voor altijd ons sterrenzoontje, eerste kindje én mooiste ster aan de hemel.
Op dit moment zijn we 2,5e maand verder. We hebben getwijfeld over een eventuele pauze in ons traject en onze wens, maar wij zijn ervan overtuigd dat Nova zou willen dat we doorgaan. Ik zet elke dag weer een spuit en probeer voorzichtig vooruit te kijken. Met Nova voor altijd in ons hart.
We houden ons eraan vast dat Nova vanaf zijn wolkje naar beneden kijkend trots kan zijn op ons en hoe we het doen en dat Nova zo snel mogelijk een regenboogje stuurt wat altijd een stukje van Nova met zich mee kan dragen.
Liefs,
Michelle Roelofs
