We gaan het proberen!
Mei 2020. “Laten we het maar gaan proberen!” Dat zeiden wij tegen elkaar nadat we bijna 3 jaar samen waren. Vol enthousiasme maakte ik een afspraak bij de huisarts om mijn spiraal te laten verwijderen. 14 mei 2020. Wat keek ik uit naar deze datum. Vanaf het moment dat mijn spiraal daadwerkelijk verwijderd was had ik meteen continu het gevoel van gezonde spanning. Er alleen al mee bezig zijn in mijn hoofd was al zo leuk. Vol trots kocht ik het eerste doosje foliumzuur en ovulatietesten. Nu kan het echt beginnen.
In mijn hoofd dacht ik stiekem; Wij zullen wel weer zo’n stel zijn die gelijk na 1 keer proberen zwanger is. Toen dat niet gebeurde was dat zeker niet erg. Online had ik ook gelezen dat de meeste mensen binnen een jaar zwanger waren dus daar stelde ik mij een beetje op in. Daarnaast had ik gelukkig een regelmatige cyclus van 28 dagen dus ik zag het positief in.
Yes, we zijn zwanger!
Augustus 2020. De eerste positieve test! Zwanger 1-2 weken. Wauw, toch nog vrij snel! Wij gingen op de dag dat mijn menstruatie zou moeten beginnen sushi eten met familie. Vandaar dat wij dachten, laten we alvast testen i.v.m. het etentje. Wat voelden wij ons bijzonder. Iets tussen ons tweeën, maar wat toch voelde alsof het er vanaf straalde. Meteen voelde ik mij speciaal. Dat weekend gingen mijn man en ik een weekend weg. Ik was uiteraard nergens anders mee bezig dan “Wat voel ik?” en “Wat moet ik voelen?” Helaas veranderde de sfeer vrij snel. Na een dagje winkelen, vijf dagen na mijn positieve test begon ik te bloeden. Ik wist meteen genoeg, dit voelt niet goed. Opnieuw een zwangerschapstest gekocht en daar verschenen de woorden “Niet zwanger”. Wat was ik verdrietig. Gelukkig was mijn man heel lief voor me. Ik heb de verloskundige gebeld en zij vertelde mij dat dit vaak voorkomt. Het was waarschijnlijk zo dat de innesteling niet goed was gegaan, ofwel een vroege miskraam. Na een aantal verdrietige dagen besloten we gewoon door te gaan met proberen.
Mijn tweede miskraam
Oktober 2020. Weer een positieve test. Niet verwacht dat het al zo snel weer zou lukken. Weer stond er; Zwanger 1-2 weken. Natuurlijk waren we heel blij dat we weer een positieve test hadden maar goed, je bent je er wel meer van bewust dat het ook anders kan lopen. Helaas gebeurde het nu weer. Weer kreeg ik na een week een bloeding en de bekende “Niet zwanger” stond in beeld. Gaat er ook een keer komen dat het wel goed gaat?
Is driemaal dan scheepsrecht?
November 2020. Ik werd niet ongesteld. Phoe, wat is dit spannend. Laten we niet direct testen, maar eerst eens een week aankijken of het alweer vroeg misgaat. Na een week besloten wij te testen. Zwanger 3+! Het vreugdegevoel wat we na de eerste positieve test in augustus hadden hebben we nooit meer gevoeld. Het was nu meer het gevoel van “eerst zien dan geloven”. Uiteraard was het heel leuk om een afspraak in te plannen bij de verloskundige. 21 december, een paar dagen voor kerst. Leuk! Van tevoren hadden we al besproken dat als we een goede 8-weken echo zouden hebben we dit misschien toch al met kerst tegen enkele familieleden wilde vertellen. Niemand in onze omgeving wist dat wij aan het proberen waren om zwanger te worden dus dat zou een leuk kerstcadeau zijn.
Een missed abortion, miskraam nummer 3
December 2020. De avond voor de echo zei ik tegen mijn man; Houd er rekening mee dat het ook niet goed kan zijn. Daar had hij totaal niet bij stil gestaan. We waren nu toch al zo goed als 8 weken onderweg? Zelf was ik er wel bewust van dat het tot 12 weken gewoon heel spannend blijft. Ik had er ZOVEEL zin in. Een eerste echo! Iets waar je zo naar uitkijkt. De volgende dag, aangekomen bij de verloskundige. We zouden een eerste echo hebben met direct daarna de intake. Gelukkig doen ze altijd eerst de echo zodat het meest spannende dan achter de rug is. Daar lag ik dan, super zenuwachtig. De verloskundige begon met een uitwendige echo en zei niet veel. Ze kon het niet goed zien en vroeg of ze een inwendige echo mocht maken. Natuurlijk! Maar de moed zonk me in de schoenen. Het ziet er niet goed uit zei ze. Het vruchtje was te klein voor het aantal weken dat ik zwanger was en er was ook geen kloppend hartje. Ze vroeg zich af of ik mij misschien vergist kon hebben in mijn cyclus en wilde het nog even een week afwachten. Het kon twee kanten op gaan. Zelf had ik al het gevoel dat het niet goed zou komen omdat ik echt een hele regelmatige cyclus had. Met kerst begon het bloeden. Het was weer mis dacht ik meteen. Na het weekend heb ik meteen gebeld met de verloskundige en ik mocht direct langskomen. Op de echo zag ze alleen nog een leeg vruchtzakje. Zij vertelde meteen dat ik een missed abortion had (een niet levensvatbare vrucht dat nog niet naar buiten was gekomen). Ik moest afwachten. Ik kon het binnen een paar dagen verliezen, maar er kon ook langere tijd overheen gaan. Toen ik twee weken later (met inmiddels 11 weken) terugging omdat ik nog steeds aan het bloeden was heeft ze mij doorgestuurd naar de gynaecoloog. Het duurde te lang.
“Dit hoort erbij mevrouw, u heeft eigenlijk op dit moment weeën.”
Januari 2021. Een aantal dagen later met inmiddels al weer 12 weken mocht ik mij melden in het ziekenhuis. Opnieuw een echo om te zien wat nu de status was. De vruchtzak zat er nog steeds. De gynaecoloog heeft mij medicijnen (Cytotec) voorgeschreven om de miskraam op te wekken. Hij adviseerde mij begin van de avond te starten. Ik moest 2 dagen achter elkaar éénmalig 4 tabletten tegelijk inwendig inbrengen. Om 18 uur heb ik 4 tabletten ingebracht. Na een half uur begon het een beetje te zeuren met menstruatiepijn. Naarmate de avond vorderde werd de pijn steeds heftiger. Op een gegeven moment had ik zoveel pijn dat ik de huisartsenpost belde. “Dit hoort erbij mevrouw, u heeft eigenlijk op dit moment weeën”. Ik mocht diclofenac innemen met paracetamol. Rond middernacht hield de pijn ineens op. Ik ben gaan slapen en hoopte dat het na de 2e dosis de volgende dag wel op gang zou komen. Rond 3 uur ’s nachts moest ik plassen. Ik zat op de wc, was klaar met plassen en ineens voel ik een soort druk alsof ik moest persen. Dit deed ik en de vruchtzak kwam er in zijn geheel uit. Het was zo’n 10 cm groot en je zag het vruchtzakje helemaal intact. Als een ballonnetje. Ik heb een foto geappt naar de verloskundige en zij vertelde mij dat dit het waarschijnlijk wel was. Verdrietig en opgelucht tegelijk. De volgende dag heb ik nogmaals de tabletten ingebracht maar dit keer gebeurde er niets. Dit had de gynaecoloog ook verteld. Als je het verloren bent slaan de tabletten de 2e dosis niet aan. Gelukkig niet nogmaals door deze pijn, het is voorbij.
De maanden die daarop volgde was mijn lichaam echt even van slag. De eerste menstruatie liet even op zich wachten en daarna is mijn cyclus van standaard 28 dagen naar 26 dagen gegaan. Mijn eisprong kwam inmiddels rond dag 11/12 in plaats van op 14/15. In mijn hoofd was dat wel veel te vroeg. Is een eicel dan wel rijp genoeg? Ik was alleen nog maar daar mee bezig. Eerst de hele maand uitkijken naar die positieve ovulatietesten. Dan weer op het juiste moment de intimiteit opzoeken (waar de lol inmiddels ook vanaf was en we benoemd hadden tot klussen) en daarna weer 2 weken letten op elk mogelijk symptoom van zwangerschap. Gevoelige borsten? Misselijk? Buikpijn? Wat een onzekerheid, elke maand weer.
Gaat het dan nu eindelijk gebeuren?
April 2021. Op cyclus dag 26 geen menstruatie. Nog even aankijken. Drie dagen later op Koningsdag kreeg ik een bloeding. Deze was minder heftig dan een gewone menstruatie. Ik noteerde het wel als eerste dag menstruatie ook al was het heel lichtjes en was het twee dagen later alweer zo goed als weg. Ik kreeg wel wat gekke symptomen. Op dag 10 begon ik meestal met de ovulatietesten. Dit keer gelijk knallend positief. Hmmm, dat is vreemd. Omdat ik wat vreemde symptomen had deed ik ook een zwangerschapstest. Het kon immers ook zo zijn dat de bloeding een innestelingsbloeding was. Ja hoor, positief! Ik besloot een week later nogmaals te testen. Zwanger 2-3 weken. Yes! Gaat het nu dan eindelijk gebeuren? Elke keer als je zo’n positieve test in handen hebt ga je toch direct denken; Wanneer ben ik dan ongeveer uitgerekend? Wanneer hebben we de eerste echo? De molen gaat weer draaien. Ik belde de verloskundige voor een afspraak. “Zullen we de afspraak maar iets later zetten omdat deze cyclus maand met tussentijds bloedverlies toch wat raar verlopen was?”. Prima! Doen we rond de 9 weken.
“Tijdens ons gesprek merkte ik dat ik zwarte vlekken voor mijn ogen begon te krijgen.”
De zoveelste nachtmerrie
Mei 2021. Op maandag 31 mei zouden we de eerste afspraak hebben met de verloskundige. Volgens mijn eigen berekening was ik dan toch al 9 weken en 2 dagen.
Zondag 30 mei. De dag voor de echo. We sliepen heerlijk uit tot een uur of 10. Rustig wakker worden met een latte macchiato op bed en scrollend op onze telefoon was ons wekelijkse ritueel. Rond 10:30 vertelde ik mijn man dat de koffie niet helemaal lekker gevallen was. Ik begon een beetje maagkramp te krijgen en werd misselijk. Misschien moet ik even wat eten. Dat ging redelijk tot ik wat begon te trillen. Ik riep mijn man die nog in bed lag en zei dat ik me echt niet lekker begon te voelen. Tijdens ons gesprek merkte ik dat ik zwarte vlekken voor mijn ogen begon te krijgen. Ik was nog nooit flauwgevallen maar had nu wel het idee dat dit wel eens de eerste keer kon gaan zijn. Ik zei tegen mijn man dat hij misschien toch even de huisartsenpost moest bellen. Het was inmiddels 11 uur. Mijn vriend draaide het nummer, maar raakte redelijk in paniek. “Wat moet ik zeggen dan?” en gooide de hoorn er weer op. Ik zei dat ik zelf wel even zou bellen. Voorovergebogen zat ik aan de eettafel. De zwarte vlekken werden erger en voelde mij zo slap dat ik bijna niet uit mijn woorden kwam. Nadat ik had verteld dat ik zwanger was zei de receptioniste aan de telefoon dat ik maar even de dienstdoende verloskundige moest bellen. Na dat telefoontje trok ik wel weer een beetje bij. Ik belde de verloskundige en zij vertelde mij dat ze toevallig met ongeveer een half uur op de praktijk zou zijn en of ik rond 12 uur langs kon kon komen. Gelukkig, dat was snel. Even snel gedoucht en die kant op. Wellicht kregen we dan toch al een dag eerder onze baby te zien zei ik enthousiast tegen mijn man. Aangekomen bij de verloskundige mocht meteen gaan liggen voor de echo. Het zag er gek uit. Er waren allemaal zwarte vlekken te zien. De verloskundige zei ook direct dat dit er vreemd uit zag. Eenmaal aangekleed vertelde ze dat ze mij zou doorsturen naar het ziekenhuis en ging direct bellen. Ze vermoed een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Serieus? Gaat het weer mis?
Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap it was
We mochten meteen komen. Het was inmiddels 12:30 uur. Ik zei tegen mijn man dat ik mijn ziekenhuispas niet mee had dus of we even via huis konden rijden. Ik voelde me redelijk ok in de auto naar het ziekenhuis wat een ritje is van nog geen 15 minuten. Het was inmiddels 13 uur. Bijna daar aangekomen voelde ik me weer slap worden en at een mueslireep. We parkeerden de auto en ik deed het portier open. “Schat, ik voel me echt niet goed worden” en ik was out. Flauwgevallen. Gelukkig was mijn man net op tijd aan mijn kant van de auto waardoor hij mij heeft kunnen opvangen en op de grond heeft neergelegd. Ik schrok wakker van zijn schreeuw om hulp. Help help! Niemand… Niet één iemand heeft hem gehoord. Hij was helemaal in paniek. Best bizar dat er ook geen enkele bewaking is in zo’n parkeergarage van een ziekenhuis maar goed. Ik stond op en zei “kom schat, het gaat wel”. Achteraf gezien was dit volledig op adrenaline/overlevingsdrang. Ik liep zelf het ziekenhuis in en mocht mij meteen melden bij de afdeling verloskunde. Ik kreeg een kamer toegewezen en moest wachten op de gynaecoloog die uiteraard zelf ook een echo wilde maken. Ondertussen werd mijn bloeddruk gemeten en deze was aan de lage kant (108/67) maar niet heel zorgwekkend. De gynaecoloog kwam langs en maakte een echo. Ook zij dacht direct aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap maar dat ik niet verging van de pijn was vreemd. Dezelfde dag zou ik nog geopereerd worden. Ik zou dan een kijkoperatie krijgen en als ze zagen wat er aan de hand was zou dat meteen behandeld worden. Het zou alleen nog wel wat uurtjes duren aangezien ik niet nuchter was. Er werd al wel vast een infuus met vocht aangelegd. Eenmaal samen met mijn man in de kamer voelde ik mij weer helemaal wegzakken en mijn man schreeuwde om hulp. De verpleegkundige kwam langs en wilde direct mijn bloeddruk meten. Paniek. Deze was extreem laag, 60/35. Er werd op een noodknop gedrukt en ze ging meteen bellen. Ik moest meteen naar de OK. Mijn man moest samen met de verpleegkundige al rennend met het bed de gang door. Omdat het zondag was was er weinig personeel aanwezig. De deuren gingen open en mijn man werd helemaal in paniek achter gelaten. Om 13:30 ging ik de OK op en rond 16 uur kwam ik weer bij op de uitslaapkamer. Mijn man zat naast me. Wat is er allemaal gebeurd? De gynaecoloog zou elk moment langs komen. Ze vertelde mij dat de operatie een uur had geduurd en dat ik inderdaad een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had. Ik was net op tijd geweest. Toen ze op 3 plekken in mijn buik keken zat er al bijna 2 liter bloed in mijn buikholte. Dat waren dus die zwarte vlekken op de echo. Er was nergens een vruchtje of iets in die vorm te zien. Wel hebben ze één eileider verwijderd. We mochten wat langer op de uitslaapkamer blijven omdat het weekend was en er bijna niemand lag. Daarnaast werd ik wel gewaarschuwd dat er ook dames met een pasgeboren baby voorbij konden komen die net uit een keizersnede kwamen. Dat gebeurde, maar dat kon ik makkelijk loslaten. Ik was blij dat ik er nog was.
Lichte paniek en een bloedtransfusie
Mijn man en ik konden even bijpraten. Hij vertelde dat hij in shock achter bleef toen ik naar de OK werd gebracht. Met heel veel paniek en volledig overstuur belde hij zijn moeder maar er kwamen geen woorden uit. Zij vroeg hem zijn locatie te delen en is direct naar het ziekenhuis gekomen om hem te ondersteunen. Ondertussen is hij gelukkig nog wel opgevangen door personeel. Gelukkig. Daarna belde ik wat familie en een collega dat ik de dag erna niet kon komen werken. Waar je dan mee bezig bent, maar goed. Na een tijdje daar te hebben gelegen voelde ik mij weer heel slap worden. Bloeddruk was laag, maar wel oké. Ze besloten rond 18 uur toch even met spoed mijn hb-waarde te prikken. Deze ligt normaal gesproken tussen de 7.5 en 10 maar het was logisch dat hij na het bloedverlies wat lager uit zou vallen. Binnen 15 min was de uitslag er al… 3.9! Dit was niet goed en ik zag weer lichte paniek bij het personeel. Ze begonnen weer direct te bellen en binnen 15 min zou ik een bloedtransfusie krijgen. De risico’s werden verteld. Ik wilde alleen maar zo snel mogelijk geholpen worden. Hopelijk wordt het niet afgestoten. Ik zou 2 zakken met bloed krijgen, wat ook het maximale was, en dit was ongeveer gelijk aan de helft van wat ik was verloren. Per zak duurde het een uur voordat het naar binnen gesijpeld was via het infuus. Al snel voelde ik me wat opknappen en mocht uiteindelijk om 23 uur naar mijn kamer op de afdeling verloskunde. Mijn man is toen, via een stop bij mijn moeder, naar huis gegaan om wat te gaan slapen. Wat een dag. De volgende dag (na geen oog dicht gedaan te hebben) werd er om 8 uur bloed geprikt. De bloedwaardes en mijn bloeddruk gingen weer de goede kant op. Ik mocht naar huis. Mijn man kwam mij ophalen. Opgelucht viel hij in mijn armen. Wat een rollercoaster was dit.
Uiteindelijk mocht ik twee weken niet werken. Dit werden er drie, en daarna heb ik nog een hele tijd halve dagen gewerkt omdat het toch heel erg vermoeiend was. Zes weken later had ik controle bij de gynaecoloog. Zij heeft mij foto’s laten zien van wat er te zien was in mijn buikholte. Ik vond dat erg interessant. Ze vertelde ook dat wat ik had erg zeldzaam was. Ik had inderdaad een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, alleen is het gaan innestelen aan de buitenkant óp mijn eileider i.p.v. ín de eileider. Daardoor is uiteindelijk er een wond ontstaan op de eileider en dat heeft de bloeding veroorzaakt. Dat verklaart ook direct waarom ik geen extreme pijn had. Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is het namelijk vaak zo dat er een vruchtje ín de eileider groeit en deze uiteindelijk knapt als je er niet op tijd bij bent. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen.
“Wat als ik niet gelijk terecht kon bij de verloskundige? Wat als ik niet op tijd op de OK was geweest? Wat als ik een uur later was geweest?”
De weken erna
De weken na de operatie waren vooral mentaal zwaar. Ik was bang om alleen thuis te zijn. Wat als ik nu weer niet goed wordt? Het was mooi weer dus ik zat eigenlijk alleen maar buiten zodat ik buren kon roepen als er echt wat was. Ook kwam er regelmatig bezoek langs op het moment dat mijn man even weg moest. Ik lag veel wakker en te piekeren over “wat als”. Wat als ik niet gelijk terecht kon bij de verloskundige? Wat als ik niet op tijd op de OK was geweest? Wat als ik een uur later was geweest? Dan was ik er nu waarschijnlijk niet meer. Allemaal gedachtes die door mijn hoofd schoten. Gelukkig kon ik er goed over praten. Inmiddels wist eigenlijk iedereen (familie, vrienden en collega’s) wat er gebeurd was en hebben we ook alles verteld wat er daarvoor al had afgespeeld. Ergens een hele opluchting, alleen was het nu niet meer alleen iets tussen ons twee. Er kwamen toch regelmatig mensen naar mij toe met de vraag of we het alweer aan het proberen waren. Heel lief, maar toch gek om openlijk te bespreken.
We namen even rust. We hadden besloten eerst lekker in september op vakantie te gaan naar Spanje. Net voor deze vakantie kreeg ik ook de eerste Corona vaccinatie wat mijn cyclus weer van slag bracht naar 37 dagen. Eerst mijn lichaam weer even tot rust laten komen. Deze vakantie hebben we goed genoten van al het lekkere eten en drinken. Even niet opletten wat ik wel en niet mag. In de maanden erna gebeurde er niets.
De hoop nog niet verloren
Januari 2022. Wij hadden op aanvraag een gesprek met een gynaecoloog m.b.t. fertiliteit. We vroegen ons inmiddels toch af of er misschien iets kon zijn waardoor het elke keer mis ging. Dit was heel kort en krachtig; Jouw lichaam heeft al vaak genoeg laten zien dat het zwanger kan worden, alleen hebben jullie tot op heden veel pech gehad. Ook op de echo zag mijn baarmoeder er goed uit. Zijn advies; Geef het de tijd.
Twee gezonde lieve kinderen
Februari 2022. Twee weken na ons gesprek met de gynaecoloog had ik een positieve test in handen. Door mijn operatie mocht ik vervroegd met 5 weken voor een echo naar het ziekenhuis. Er was zelfs al een kloppend hartje te zien. Zo bijzonder en nooit eerder op een eigen echo gezien. Zal het nu dan wel goed gaan? Ontzettend dankbaar dat het ons uiteindelijk gegund is. In oktober 2022 ben ik d.m.v. een keizersnede bevallen van een zoon. Na zijn geboorte mochten we een jaar lang niet zwanger worden i.v.m. de buikwond van de keizersnede. Na 1 jaar besloten we dat we heel graag een 2e kindje wilde. Laten we het maar meteen gaan proberen. Wij weten als geen ander dat er een kans is dat het anders gaat dan dat je hoopt dat het gaat. Totaal onverwacht bleek ik na 1 maand zwanger te zijn van onze dochter. Ook zij is d.m.v. een keizersnede geboren in juni 2024.
Mijn advies voor gelijkgestemden
Wat een rollercoaster was dit. Ik heb wel geleerd dat het bespreekbaar maken mij enorm heeft geholpen. Pas dan kom je er achter dat er zoveel vrouwen zijn die heftige gebeurtenissen meemaken en het vaak toch alleen achter gesloten deuren besproken wordt.
Praat erover, je bent niet alleen!
