Lichter leven na geboorteverlies

In 2017 kwamen mijn vriend en ik terug van een geweldige rondreis door Cuba. Wat wij toen nog niet wisten, was dat mijn moeder tijdens onze vakantie was gediagnosticeerd met een agressieve vorm van borstkanker en haar eerste behandeling al had gehad. We waren ‘maar’ drie weken weg, maar door de ernst van de ziekte wilden de artsen geen tijd verliezen. Onze ouders hadden samen besloten ons niets te vertellen, zodat wij onbezorgd konden reizen.

Er volgden zware weken, vol onzekerheid en de angst voor een negatieve afloop. Het enige wat ik nog zo graag met mijn moeder wilde delen, was een zwangerschap. Dat zij ons kindje zou ontmoeten. We waren al tien jaar samen, hadden een huis en fijne banen. Praktisch gezien stond niets in de weg, behalve dat we nooit echt diep hadden gesproken over een kinderwens. In deze situatie hoefden we niet lang na te denken. We wilden ervoor gaan. Ik was in shock en tegelijkertijd intens blij toen ik snel zwanger bleek.

Mijn zwangerschap begon onrustig. Kleine bloedingen en daardoor veel vragen, maar ook hoop. Elke controle was goed en ik probeerde mijn zorgen los te laten. Ik genoot van mijn groeiende buik, de schopjes, het idee dat ik moeder zou worden en dit samen met mijn moeder kon delen. De behandelingen bij haar sloegen aan en langzaam durfden we te geloven dat ons kindje zou opgroeien met haar oma.

Op woensdag 9 mei werd ik wakker met een onbestemd gevoel, Nora bewoog minder. Niet helemaal stil, maar anders. Moeilijk te plaatsen. De verloskundige kwam om naar haar hartje te luisteren en ze hoort een goede hartslag. Voor de zekerheid volgt een controle in het ziekenhuis. Er wordt een CTG gemaakt, een echo gedaan, mijn bloeddruk gemeten. Alles lijkt in orde. Ik hoor dat het rond 32 weken normaal kan zijn dat een baby minder beweegt. Ik wil dat geloven. De volgende dag zouden de controles, volgens protocol, herhaald worden. Ik laat me geruststellen, al blijft er diep vanbinnen onrust. Ik negeerde het. De medische controles waren immers goed.

Maar de volgende ochtend, toen ik wakker werd, wist ik het meteen. Mijn dochter was overleden. In het ziekenhuis werd bevestigd dat Nora’s hartje niet meer klopte.

Mijn wereld stortte in. Alles wat zo dichtbij leek – de geboorte, het leven samen, alles waar ik over gedroomd had – verdwijnt. Ik vraag me eindeloos af waarom ik mijn gevoel niet serieus nam, waarom ik me liet geruststellen door metingen en verklaringen. Mijn intuïtie fluisterde, maar ik luisterde niet.

Nora is geboren op 13 mei 2018, op Moederdag. Perfect. Stil. En zo geliefd.

In de jaren daarna probeerde ik vooral sterk te zijn. De controles van mijn moeder bleven spannend, maar gelukkig goed. Ik werd opnieuw zwanger, kreeg nog twee prachtige kinderen, verhuisde, werkte hard. Van buiten leek alles in orde. Maar vijf jaar later begon er iets te knagen. Vragen kwamen steeds vaker op. Wie ben ik eigenlijk? Wat wil ik? Waarom voel ik me leeg, terwijl ik zoveel heb? Ik dacht aan een dertigersdilemma. Tot ik in therapie ontdekte dat ik nog niet echt had gerouwd.

Ik dacht dat ik goed bezig was, omdat ik kon praten over Nora en over mijn ervaring met geboorteverlies. Wat ik niet zag, was dat haar verlies een gat had geslagen in mijn fundament. Ik had er een muur omheen gebouwd en was doorgegaan. Door hiermee aan de slag te gaan, creëerde ik ruimte om alles wat gevoeld wilde worden er te laten zijn: de pijn, het verdriet, het schuldgevoel, het gemis. Het was intens en noodzakelijk. Voor het eerst durfde ik deze pijn echt te voelen.

Door mijn pijn en verdriet aan te kijken, te doorvoelen en te omarmen, ontstond er ruimte. Ruimte voor liefde voor Nora, maar ook om andere liefde toe te laten. Ik leerde mijn intuïtie beter kennen, die stem of het gevoel dat ik tijdens mijn zwangerschap had genegeerd. Jarenlang leefde ik met het schuldgevoel dat als ik had geluisterd, de afloop misschien anders was geweest. Er ontstond ruimte voor verbinding. En ik zie nu wat zij mij heeft gegeven en ik ben haar intens dankbaar.

Ik leerde mijzelf opnieuw kennen. Ik ging op zoek naar mijn missie, naar wat mij blij maakt en naar wie ik ben. Inmiddels heb ik mijn eigen praktijk opgericht. Daar begeleid ik vrouwen die opnieuw willen leren leven mét hun verlies, niet ernaast.

Soms denk ik dat dit is wat verlies ons leert: dat wie door de pijn heen durft te voelen, uiteindelijk meer liefde kan ontvangen dan ooit tevoren. En dat gun ik andere moeders ook.

Liefs,
Alicja

Ben je geraakt door het verhaal van Alicja en benieuwd wat zij voor jou kan betekenen in jouw proces?
Je vindt haar via Instagram @noraya_nl en op haar website www.noraya.nl