Geschreven door Simone Beijer.
Stil
Geen harttonen, geen getrappel in mijn buik. Zelfs de dokter weet niet wat hij moet zeggen. Eenmaal thuis uit het ziekenhuis, na de controle, is iedereen die ik vertel dat het kindje in mijn buik niet meer leeft, maar één ding: stil. Medelijdende blikken, tranen in hun ogen, maar niemand zegt wat. Niemand weet wat ze moeten zeggen. Wie had gedacht dat het woord stilgeboorte zo ontzettend toepasselijk zou zijn…
Als je als aanstaande moeder te horen krijgt dat je kindje niet meer leeft, is de stilte overweldigend. Het enige wat je wél hoort, is het bonzen van je eigen hart. Je hart dat al die maanden klopte voor twee. Je hart waaronder je kindje mocht groeien. Dat hart, dat iedere dag overliep van liefde, laat door het enorme bonzen ook de angst en paniek horen die keihard door de stilte heen proberen te breken.
Na de stilte komt het schreeuwen… Nee, helaas niet van je kindje. Maar wel van jezelf, letterlijk met lichaam en ziel. Het is rauw. Het is diep. Maar het is ook onzichtbaar voor velen. Want hoe rouw je om iemand die de wereld nooit heeft gezien, terwijl elke vezel in je lichaam schreeuwt om die kleine aanwezigheid?
Een stilgeboorte is een verlies dat zich ergens tussen werelden bevindt: het onvoorwaardelijk liefhebben van een kind dat je nooit hebt mogen leren kennen, maar ook nooit zult vergeten. Juist omdat dit verlies zich ergens tussen twee werelden bevindt, is het voor je omgeving vaak ongrijpbaar.
Dus komt er nog een ander soort stilte. Niet in jezelf dit keer, maar van buitenaf. Vrienden die niet weten wat ze moeten zeggen. Collega’s die het onderwerp vermijden. Familie die zwijgt uit angst iets verkeerds te doen. Niet omdat ze je niet willen helpen, maar ze weten niet hoe, dus zijn ze stil. En jij, midden in je verdriet, probeert hun ongemak te verzachten. Te doen alsof het goed met je gaat. Je laat minder van je rouw zien, om de sfeer niet te drukken.
Maar weet je… dat is niet jouw taak! Je hoeft je verdriet niet kleiner te maken om het anderen gemakkelijker te maken. Je hoeft geen glimlach op te zetten terwijl je hart breekt. Je hebt iets verloren wat niet in woorden te vangen is, maar het hoeft niet stil te blijven… Dat verlies mag klinken. Mag ademen. Mag zichtbaar zijn.
Rouwen is geen last voor anderen. Het is een daad van liefde. En die liefde voor je kindje zal altijd blijven bestaan, ongeacht wie het begrijpt of aankan.
Dus doorbreek de stilte. Vertel over je kindje. Vertel hoe mooi het eruitzag, op wie het leek, wat je voelde toen je het voor het eerst vasthield. Hoe trots je was. Maar ook hoe je het mist, hoe leeg je buik en je hart zijn. Help de mensen om je heen, zodat ze tegen je kunnen zeggen: “Ik weet niet wat ik voor je kan doen of tegen je moet zeggen, maar ik ben hier.” Want je hoeft het niet allemaal alleen te dragen.
En misschien, op een dag, wordt het anders stil vanbinnen. Niet de verstikkende stilte, maar een liefdevolle fluistering die zegt: “Jij was er. Jij blijft. En mijn liefde voor jou ook, voor altijd.”
Wil jij meer weten over Simone Beijer? Bezoek haar websites:
