Geschreven door Lisette van Hamersveld – Beschuit met Ruisjes
Een (langdurig) onvervulde kinderwens is vaak iets wat voor de buitenwereld onzichtbaar blijft, maar voor degene die ermee leeft is het vaak continu aanwezig. Het gaat mee naar je werk, naar verjaardagen, naar de supermarkt en je gaat ermee naar bed. Er is vaak geen pauzeknop. Weinig momenten waarop het er even níet is.
En toch lijkt het soms alsof de wereld om je heen exact het tegenovergestelde laat zien. Baby’s en zwangerschapsaankondigingen schieten als paddenstoelen uit de grond. Waar je ook kijkt: bolle buiken, echo’s op Instagram, kinderwagens op straat. Het kan voelen alsof jij stilstaat terwijl iedereen om je heen zich in de levensfase bevindt waar jij nu óók al zo graag in had willen zitten.
De sociale verwachtingen die pijn doen
Sociaal gezien wordt er van alles van je verwacht. Dat je dolblij bent voor de ander. Dat je laat zien dat je het haar gunt. Dat je stralend op die babyshower verschijnt en op iedere kraamvisite komt. En dat je dat alles doet met een glimlach.
Wat men vaak niet ziet, is dat vrouwen die soms al járen proberen, onzichtbaar lijden in stilte. Op de een of andere manier heerst er nog altijd een taboe en veel onbegrip om hier open en eerlijk over te praten. Verdriet om een kinderwens die (nog) niet vervuld is, past niet goed in een maatschappij die vooral vooruit wil en graag successen viert, en deze ook graag laat zien. Dat vrouwen dan ineen krimpen als ze wéér tussen het groepje moeders zitten dat alleen maar praat over sprongetjes, eerste stapjes en slapeloze nachten, is niet zo gek. Een groep waar zij nog steeds niet bij horen. En misschien wel nooit bij zal horen – die angst is er altijd, sluimerend op de achtergrond. Als er dan in de tussentijd nog van je verwacht wordt dat je ontzettend blij bent voor die ander, dan maakt dat het allemaal extra zwaar.
Vrouwen schamen zich daardoor vaak voor hun eigen – soms niet sociaal gewenste – reactie bij de zoveelste aankondiging. Alsof het feit dat je pijn voelt betekent dat je de ander niets gunt. Terwijl die twee gevoelens prima naast elkaar kunnen bestaan. Je kunt blij zijn voor een ander én tegelijkertijd intens verdrietig zijn om wat jij (nog) mist.
Het wrange van eindeloos je best doen
Wat het extra zwaar maakt, is het wrange gevoel van zo hard je best doen. Alles doen en laten. Leefstijl aanpassen, hoop opbouwen, teleurstelling incasseren. Maand na maand. Zonder garantie. Zonder te weten of het het allemaal waard zal zijn. Of je er ooit iets voor terugkrijgt.
De eenzaamheid die hiermee gepaard gaat is groter dan men denkt. Het kost ongelooflijk veel moeite en energie om iedere dag weer dat masker op te zetten. Om “het gaat goed” te zeggen, terwijl je er diep van binnen eigenlijk doorheen zit. Om je staande te houden in een buitenwereld die geen rekening houdt met waar jij mee moet dealen.
Hoe herstel je de verbinding – met jezelf en met anderen?
Hoewel het soms voelt alsof jij de enige bent die hiermee worstelt, weet dat je niet de enige bent. En verbinding – hoe minimaal ook – kan die eenzaamheid écht verzachten.
1. Weet: je kent nooit het hele verhaal
Hoewel het lijkt alsof iedereen zonder problemen “in een knip” zwanger wordt, weet je de situatie van de ander vaak niet. Net zo min als mensen aan jou kunnen zien hoe het ervoor staat met jouw kinderwens. Omdat er zo weinig over gesproken wordt, kan het heel goed zijn dat anderen óók een lange weg hebben afgelegd, verlies hebben gekend of een traject hebben doorlopen.
2. Sta jezelf toe wat je voelt
Je gevoelens hoeven niet mooi of sociaal wenselijk te zijn om geldig te zijn. Jaloezie, verdriet, boosheid of leegte maken je geen slechte vriendin. Ze maken je mens. Door ze toe te laten – in plaats van weg te drukken – ontstaat er ruimte voor zachtheid naar jezelf, en meer begrip vanuit anderen.
3. Laat het masker af, al is het maar bij één iemand
Je hoeft niet iedereen in te lichten. Maar één veilige persoon kan al verschil maken. Iemand bij wie je niet hoeft te doen alsof. Die weet waarom je soms een babyshower overslaat of een aankondiging lastig vindt. Echte verbinding ontstaat vaak juist in kwetsbaarheid.
4. Bewaak je grenzen
Je mag uitnodigingen afslaan. Je mag gesprekken afkappen of van onderwerp veranderen. Zelfzorg is geen egoïsme; het is noodzakelijk. Zeker als je al zo veel emotionele energie verbruikt.
5. Zoek herkenning
Of dat nu is via lotgenoten, een coach, therapie of geschreven verhalen: herkenning haalt je uit de isolatie. Het herinnert je eraan dat jij niet raar bent, niet zwak, en zeker niet alleen.
6. Blijf ook jezelf, los van de kinderwens
Hoe allesoverheersend de wens ook is, jij bent meer dan dit verlangen. Je hele leven plannen om “wat als”, gaat je kansen niet vergroten, maar zorgt er wel voor dat je minder in het hier en nu bent en geniet van andere dingen in je leven. Maak nú plannen, klein of groot. Je kunt altijd nog je koers veranderen mocht dat nodig zijn. Momenten van plezier, rust of creativiteit kunnen echt helpen om weer even contact te maken met wie jij bent, los van je uitblijvende kinderwens. Dit soort momenten laden je batterij op, en dat is in een traject wat zoveel energie kost écht geen overbodige luxe!
Tot slot
Als je je alleen voelt in je kinderwens, ligt dat niet aan jou. Dit proces is vaak stil, onzichtbaar en intens, en blijft voor de buitenwereld gemakkelijk onopgemerkt. Wees mild voor jezelf. Je hoeft niet altijd de perfecte vriendin te zijn; soms mag je ook kiezen voor wat jij nodig hebt en dat uitspreken. Vriendschap werkt twee kanten op: jij bent er niet alleen voor de ander, zij mogen er óók voor jou zijn.
Meer weten over wat Beschuit met Ruisjes voor jou kan betekenen? Je bent welkom op;
