Geschreven door Marije Cox en Mieke Advocaat-Hegeman – EmpowerHer Coaching.
Marije schrijft:
Er is een moment in mijn werk als coach waarop vrouwen vaak hun blik neerslaan. Hun stem wordt zachter, hun adem stokt even. En dan komt het zinnetje dat ze zelden hardop durven uit te spreken:
“Ik voel me schuldig… misschien had ik iets anders moeten doen.”
Het breekt mijn hart elke keer opnieuw — niet omdat deze vrouwen iets verkeerds hebben gedaan, maar omdat zij de zware last dragen van een gevoel dat nooit van hen had mogen worden.
Schuldgevoel is een reflex, geen waarheid
Na een verlies in de zwangerschap doet je brein iets heel menselijks: zoeken naar verklaringen. Je wilt grip krijgen op een situatie die zo abrupt en pijnlijk door je handen gleed. En wanneer er geen duidelijk antwoord is, komt er één van binnen: “Misschien ligt het aan mij.”
Laten we dus even helder zijn:
Een miskraam is vrijwel nooit het gevolg van iets dat jij wél of juist níét hebt gedaan.
Al voelt dat soms zo intens dat het rationele nauwelijks nog doordringt.
Schaamte verstopt zich in stiltes
Schaamte laat je geloven dat je er alleen voor staat. Dat je niemand wilt belasten. Dat jouw verdriet niet past in een wereld waar vooral vrolijke verhalen gedeeld worden.
Maar schaamte houdt juist stand zolang je erover zwijgt.
Ze wordt kleiner wanneer je er woorden aan geeft. Wanneer je iemand vertelt wat je doormaakt. Wanneer iemand reageert met: “Ik snap je. Je hoeft dit niet alleen te doen.”
In mijn werk zie ik hoe bevrijdend dat moment kan zijn. Niet omdat alle pijn dan meteen weg is, maar omdat de druk om alles in je eentje te moeten dragen eindelijk mag loslaten.
Een nieuwe definitie van verantwoordelijkheid
Veel vrouwen verwarren schuld met verantwoordelijkheid.
Schuld zegt: “Het is mijn fout.”
Verantwoordelijkheid zegt: “Ik mag kiezen hoe ik hiermee omga.”
Je hebt meer invloed dan je denkt — niet op wat er is gebeurd, maar wel op hoe je kiest om hiermee om te gaan.
Wat kun je vandaag al doen? (klein, maar helend)
- Merk op wanneer schuld opduikt.
Zie het als een gedachte, niet als een waarheid. - Zet een liefdevolle vraag naast de pijn:
“Wat heb ik op dat moment nodig gehad?”
Dit opent de deur naar compassie. - Doorbreek één stilte.
Deel één zin met iemand die veilig voelt. Niet omdat je verplicht bent te praten, maar omdat je niet gemaakt bent om dit alleen te dragen. - Schrijf een brief aan jezelf.
Niet vanuit oordeel, maar vanuit dezelfde warmte die je aan een vriendin zou geven.
Je mag stoppen met jezelf verantwoordelijk houden.
Schuldgevoel en schaamte komen vaak voort uit de neiging om het verleden te analyseren op momenten waarop je geen enkele invloed had. Je brein zoekt naar verklaringen, maar grijpt te snel naar de verkeerde conclusie: dat jij de oorzaak bent.
Dat ben je niet.
Je reactie — je verdriet, je boosheid, je vragen — laat zien dat dit verlies diep in jouw leven ingreep, omdat het betekenis had.
Het is tijd om jezelf toe te staan te stoppen met vechten tegen gedachten die je alleen maar verder naar beneden trekken.
En als je ooit twijfelt: herinner jezelf hieraan
Schuld is geen feit.
Schaamte is geen bewijs.
Maar jouw gevoelens zijn wél echt.
Je hoeft ze niet te verantwoorden.
Je hoeft ze niet te verbergen.
En je hoeft jezelf niet te straffen voor iets waar jij geen controle over had.
Dat is geen zwakte. Dat is moed.
Liefs,
Marije – EmpowerHer Coaching
Wil jij meer weten over de missie van EmpowerHer Coaching? Lees meer op:
www.miskraambegeleidingtwente.nl
