We laten het op ons afkomen
Vier jaar na de geboorte van onze oudste dochter die als een ‘cadeautje’ in ons leven kwam, besloten wij om in december 2017 te beginnen aan het proberen te krijgen van een tweede kindje. Ik besloot om mijn spiraal te laten verwijderen, het op me af te laten komen en stelde mij in dat het in de meeste gevallen een jaar kan duren om zwanger te mogen worden. Aangezien we bij onze oudste dochter totaal niet bezig waren met zwanger worden, was dit een totaal nieuwe fase voor mij en mijn man.
Ik had een hele onregelmatige menstruatie en was er eigenlijk niet zo mee bezig wanneer ik zou moeten testen. Soms bleef mijn menstruatie zelfs 3 tot 4 maanden weg. In juni 2018 werd ik niet goed, ik kreeg wat maagklachten en zei tegen mijn man dat ik mij niet lekker voelde. Hij zei dat ik even rustig moest gaan liggen en moest kijken of het afnam. Ik ben vervolgens terug gelopen naar beneden en heb mijn man gezegd dat ik mij niet goed voelde. Ik viel flauw en mijn man heeft direct mijn moeder gebeld dat het niet goed met me ging en dat we naar de huisartsenpost moesten. Mijn moeder kwam voor onze oudste dochter en wij zijn naar het ziekenhuis gegaan. Het ziekenhuis verwees me door naar de huisarts en die gaf me pillen mee om de pijn te verzachten. Wij hebben bij de huisarts wel aangegeven dat wij een kinderwens hadden, maar dat ik niet wist of ik zwanger was. Op de maandag daarna had ik bloedverlies en fikse krampen, maar ik heb mezelf door de pijn heen gebeten. Na mezelf een paar dagen ziek te hebben gemeld op werk, besloot ik om op zaterdag een wandeling te maken met mijn tante en nicht. Het bloedverlies bleef heftig en om het uur moest ik mezelf verschonen.
Na een fikse wandeling zei mijn tante; zullen we even een drankje en een appeltaartje doen?! Ze kreeg kippenvel op haar armen en vroeg of het goed ging met mij en mijn nicht. Ze voelde zich wat opgelaten en had het gevoel dat er iets ging gebeuren (spirituele gave). Ik liep naar het toilet, voelde me op zich prima, maar voelde ineens dat er iets losliet. Ik keek in de toiletpot en zag daar ineens iets liggen, het was achteraf gezien een lege vruchtzak. Teruggekomen aan de tafel bij mijn tante en nicht begon ik te huilen, ik vertelde ze dat we een kinderwens hadden en dat ik waarschijnlijk het vruchtzakje was verloren. Mijn tante had kippenvel op haar armen staan en vertelde dat ze zich de hele wandeling opgelaten voelde en dit blijkbaar aanvoelde. Ik besloot om mijn man te bellen en aan hem te vragen of hij mijn moeder wilde bellen om oppas te regelen, want ik voelde aan alles dat het een miskraam was. Compleet in tranen kwam ik binnenlopen en zijn we richting de huisartsenpost gegaan. Ik werd nagekeken en de huisarts zei dat ik er “schoon” uitzag.
Ze wilde voor de zekerheid nog wel een zwangerschapstest doen om te kijken of ik gelijk had. Na 30 minuten kwam ze terug en zei dat ze met een aantal artsen had overlegd, maar dat het niet helemaal duidelijk was of ik nu wel/niet zwanger was geweest. Ze vroeg mij om een test te halen in het ziekenhuis bij de apotheek en deze nam ze dan weer mee om het te testen. Na een aantal minuten kwam ze terug en vertelde dat ik gelijk had, het was een miskraam. Ze vertelde ons dat we naar huis konden gaan en dat dit waarschijnlijk het laatste was dat ik verloren had. Ze adviseerde mij om contact op te nemen met onze huisarts om te kijken of het misschien ergens aan kon liggen waardoor het mis was gegaan.
PCOS of niet?
Die week daarna heb ik een afspraak gemaakt bij de huisarts. De huisarts vertelde mij dat in het verleden al een keer getest is of ik een syndroom heb. Dit in verband met het vermoeden dat ik PCOS en een onregelmatige menstruatiecyclus had. Hij verwees mij door naar het ziekenhuis waar we vrijwel gelijk terecht konden voor wat onderzoeken. Ik werd gecheckt op een aantal punten en mijn man even later ook. De gynaecoloog zei wel dat ik er wel rekening mee moest houden dat zwanger worden een langer traject ging worden op het moment dat er PCOS geconstateerd zou worden en ik daarom een traject in zou gaan. De dagen daarna was ik compleet in paniek. Ik had gelukkig veel steun aan familie en vrienden. Wat nou als de wens zo groot is voor een tweede, maar dit niet ging lukken? We besloten om onze schouders eronder te zetten en het weer te gaan proberen. Mijn tante appte nog dat ze een droom had gehad en dat we het gewoon weer moesten proberen, omdat ze voelde dat het goed zou komen. In augustus 2018 had ik een positieve zwangerschapstest. Ik besloot om deze test te doen toen mijn man op zijn werk was, zodat ik hem in de avond kon verrassen als het positief was. Uiteindelijk kon ik mijn geluk niet op en heb hem gevraagd om mij in de pauze te bellen. Hij maakte zich namelijk veel zorgen en hoopte dat we gauw weer een positieve test zouden hebben, dus het voelde fijn om het goede nieuws snel met hem te delen.
Een aantal weken later kwamen wij terug voor de uitslagen in het ziekenhuis, maar vertelde de arts dat ik in de tussentijd gelukkig weer een positieve test had en we maakten een echo. Ze zag inderdaad iets, maar vertelde wel dat ik er rekening mee moest houden dat het dit keer ook mis kon gaan. Mijn man en ik liepen het ziekenhuis uit en vertelden elkaar dat we vertrouwen moesten houden dat het dit keer goed zou gaan.
De zwangerschap voelde voor mij niet meer zoals ik van tevoren had bedacht. Ik hoopte om te stralen van geluk, hoopte op die roze wolk, maar in plaats daarvan was ik super bang dat ik weer een miskraam zou krijgen en ik onze oudste dochter en onszelf teleur zou moeten stellen. Elke echo had ik zenuwen en moest ik overgeven, maar de verloskundige snapte mijn angst en gaf aan dat ik altijd kon bellen als ik weer even bevestiging nodig had dat het hartje nog klopte. Dat gaf wel iets meer rust.
Veel praten helpt
Uiteindelijk ben ik nu moeder van twee lieve meiden van 10 en 5 jaar, maar het werd voor mij wel duidelijk dat het niet allemaal maar zo gegeven is om zwanger te raken.
Door er veel over te praten, kwam ik er wel achter dat er veel meer mensen in mijn omgeving hetzelfde hadden meegemaakt en we steun konden vinden bij elkaar. Praat!
Liefs Samantha Mawulu
